Surrealisme schilderij voor wie twee keer kijkt

Waar een paddenstoel de hoofdrol speelt

Surrealisme schilderijen zetten bij elkaar wat in het echt nooit samenkomt. Bij ons loopt dat uiteen van stil en grafisch, met twee vrouwen in bleke jassen die elkaars voorhoofd bijna raken, tot donker en glanzend, met een gezicht achter een masker van gouden scherven. Daartussen hangen kleurrijke werken met een haan of een reiger in een landschap dat net niet klopt, en een vuurtoren met rode bogen die uit de zee omhoog komen.

Je hoeft er niets van te begrijpen. Elke gast ziet er iets anders in, en dat levert aan tafel gesprekken op die blijven doorlopen. Terracotta, mosgroen en crème maken de kamer speels. Zwart, wit en goud doen het tegenovergestelde en maken de muur strak en dramatisch.

Heb je al een kamer die af lijkt, dan ontbreekt misschien precies dit. Eén ding dat niet klopt en daardoor blijft boeien. Bij de haan en de reiger is dat de schaal, bij de paddenstoel de plek waar hij staat. Bij de vrouw op de berg is het de jurk, want die lijkt uit een ander werk te komen.

Voor een kamer vol hout en planten vraagt dat om de kleurrijke werken, die er een eigen wereld naast zetten. In een witte, kale kamer doen de donkere portretten met goud het meeste, omdat ze het enige zijn dat de blik vasthoudt.

Hang het waar je even stilstaat

Surrealisme komt het best uit op plekken waar je tijd hebt om te kijken, aan het einde van een gang of tegenover je bureau. De vrouw met de geblokte jurk op de zwarte berg is een goed gespreksonderwerp bij de eettafel. Het goudmasker staat het best in een hoek met één lamp, waar de scherven het licht vangen.

De scherven en de stippen achter de sneaker zie je alleen als het werk niet te klein is, en wie van een paar stappen afstand kijkt, ontdekt er elke keer iets bij. Hoogglans plexiglas maakt de donkere werken met goud dieper.

Een baklijst laat zo'n werk los van de muur zweven, in een eigen kader. Dat past bij een beeld dat uit een droom komt.